Vorige week vrijdag openende de film Dear White People in een select aantal bioscopen in vier grote steden in Amerika waaronder New York. Een satirische film van de jonge film maker Justin Simien die al enkele awards op zijn naam heeft staan en door het vakblad Variety werd genoemd als een van de top 10 veel belovende directors. Meer dan een oplossing voor racisme was zijn doel met deze film om een conversatie te starten over racisme in het post-Obama tijdperk.

 

Dear White People

De film speelt zich af op een prestigieuze campus van de fictieve Ivy League Winchester Universiteit waar de gemoederen langzaam maar zeker verhit raken rondom een gepland "Zwart" Halloween feest georganiseerd door witte studenten.

De setting is perfect om letterlijk bijna alle mogelijke stereotypen te belichten. In tegenstelling tot wat je zou denken met een titel als "Dear White People" komen ook Zwarte stereotypen aanbod. Wat de film briljant maakt is dat het niet de stereotypen zijn waarmee we altijd dood gegooid worden. Het zijn de stereotypen die wij zwarte mensen herkennen, die al dan niet in conflict, meesterlijke conversaties voeren die niet alleen hilarisch zijn maar ook een historische context hebben en vaak genoeg prikkelend zijn.

Van Coco (Teyonah Parris ), het donkere meisje dat het niet kan laten haar lange gladde geweavde haren met rust te laten en liefst geen zwarte man hoeft te hebben tot en met Sam (Tessa Thompson), de dubbel bloed hoofdrolspeelster die continu in conflict met zichzelf is. Ze "doet het" met een Witte jongen en is fan van taylor swift maar durft daaraan niet opelijk toe te geven, bang dat ze anders niet zwart genoeg zou zijn.

Niemand blijft een ongemakkelijk gevoel bespaard bij het bekijken van deze film, zeker niet wanneer het tot een hoogte punt komt op het feest waar Witte studenten met zwart geverfde gezichten dreinen op hip hop muziek. Mogelijk een leermoment voor Nederland om feesten met zwart geschminkte gezichten en afro pruiken in een ander daglicht te zien.

De cast is in een woord fantastisch. Er is geen enkele zwakke schakel maar als je het mij vraagt is Teyonah Parris , die Coco speelt, de uitschieter. Een hele sterke actrice die mij het meest ongemakkelijk gevoel geeft omdat ze zo overtuigend is in haar rol van het overcompenseren van een minderwaardigheids complex.

Al met al een super aanrader die als het goed is niet alleen een conversatie over ras los roept maar ook aanzet tot verder denken over ras relaties.